Właściwy ruszt starego typu składa się z taśmy rusztowej, napiętej na kołach łańcuchowych zaklinowanych na wałach. Wały obracają się pod wpływem napędu działającego na wał przedni. W nowoczesnym ruszcie wędrownym zamiast taśmy łańcuchowej zastosowano łańcuchy z rozpiętymi na nich ramami albo belkami, na które wsuwa się lub zakłada rusztowiny, tworząc tzw. ruszt taśmowy. Wymiana poszczególnych rusztowin jest prosta. W konstrukcję nośną nowoczesnego rusztu wędrownego wbudowano poprzeczne komory strefowe, do których wprowadza się powietrze z podmuchu wentylatora. Za pomocą klap można dowolnie regulować ilość powietrza doprowadzanego do każdej strefy rusztowej. W procesie spalania na ruszcie taśmowym, od kosza zasypowego ku zgarniaczom żużla i popiołu, występują następujące strefy spalania: nagrzewanie, odgazowanie, spalanie i dopalanie. Wobec tego, że warstwa paliwa jest przy koszu zasypowym najgrubsza i przesuwając się w kierunku zgarniaczy staje się coraz cieńsza, najmniej powietrza przepływa przy koszu zasypowym, a najwięcej przy zgarniaczach. Zapotrzebowanie zaś na powietrze jest największe w przedniej połowie rusztu, a najmniejsze w tylnej. Aby do każdego miejsca rusztu wędrownego dochodziło tyle powietrza, ile go w tym miejscu potrzeba do dobrego spalania węgla, w konstrukcję rusztu wbudowano poprzeczne komory strefowe, do których wprowadza się powietrze z wentylatora podmuchowego. Zaletą rusztu taśmowego (wędrownego) jest to, że przy prawidłowej obsłudze w palenisku następuje zupełne i bezdymne spalanie, a straty popaleniskowe są małe (mały przesyp paliwa). Ruszt taśmowy służy przede wszystkim do spalania miału węglowego, ale można także spalać na nim sortowany węgiel kamienny, np. orzech. Pod rusztem taśmowym znajduje się popielnik składający się z kilku lejów wyłożonych cegłą. Od dołu leje te zamknięte są zasuwami. Do pierwszego leja spada przesyp z rusztu, który zawiera bardzo dużo części nie spalonych. Zawartość tego leja z reguły wrzuca się do kosza zasypowego, aby powtórnie wprowadzić go na ruszt. W lejach środkowych gromadzi się popiół, który przesypał się przez szczeliny między rusztowinami. W ostatnim leju gromadzi się żużel i popiół. Popiół i żużel usuwany jest w sposób omówiony w następnym rozdziale.